Yeah, Things are Bad... But It Could Be Worse

Mike Shedlock | Nov 30, 2013

The employment and pay situation in Spain is so bad that 33% struggle to pay their bills. More importantly, 25% would consider leaving the country for better opportunities.

Via translation from La Vanguardia, please consider One in three Spaniards have no money after paying their bills.

One in three Spanish claims to have no money left after paying the bills, according to a report on consumer payments. The study further reveals that 25% would be think of emigrating because of their economic situation. The same percentage say do not have enough money for a decent life.

Those are the most conclusive findings in the study Consumer Payments 2013, made by the Credit Management firm Intrum Justitia which surveyed 10,000 consumers from 21 European countries with the aim of understanding their payment behavior.

In regard to Spain, the percentage of citizens who say they have no money after paying the bills is higher than the European average, which stands at 26 percent, although some countries like

Greece: The history behind the collapse

Georges Prévélakis

Historically positioning themselves between an unruly, oriental population and the western powers, since 1981 Greek elites have siphoned off EU funds into a bloated public sector favouring corruption, patronage and social climbing. The threat posed to Europe by the breakdown is less contagion to the centre than a wave of anti-western feeling that could exacerbate geopolitical instabilities in the region.

It all started two years ago, in the autumn of 2009. Having won a convincing victory at the head of the Pan-Hellenic Socialist Movement (PASOK) in the parliamentary elections, the new Greek prime minister, George Papandreou suddenly opened a real Pandora's box. Forced to admit to his electors that he would not be in a position to keep his manifesto promises, he accused his New Democracy opponents and predecessors of having concealed the extent of the deficits and debt. To explain the contradiction between his resounding declaration prior to the election ("There's plenty of money!") and the inevitable austerity policy that would follow, he deliberately exaggerated the position and compared Greece to the Titanic.

His announcement had serious consequences. The markets took fright; the government found that it was unable to finance its deficit or to honour debt repayment dates. Threatened with bankruptcy, the effects of which would destabilize the entire European economy, the European Commission, the ECB and the IMF set up a troika that came to Greece's aid by standing in for it in the markets. In exchange, the Greek government was asked to stabilize the situation by reducing the deficit and undertaking structural reforms. This was in spring 2010.^[1]

More than a year later, in summer 2011, there was no mistaking the fact that these measures had failed. Reforms had been carried forward only minimally; the public sector was still acting in a spendthrift fashion, despite cuts in salaries and pensions, whilst the public spending deficit had been only slightly reduced and the ratio of debt to GDP was rising. The Greek government, bogged down in its own contradictions, had taken steps that were too late, utterly inadequate and, very often, counter-productive. The administration, already ineffectual and dysfunctional, was now immobilized by incoherent political reactions. The economy slid into a deep recession that could only partly be accounted for by the absence of state stimulus measures and a shrinkage in the purchasing power of civil servants and pensioners. A series of contradictory statements from the government posed threats to various sections of the population (doctors, lawyers, civil servants, and so

Before the Greek Debt Crisis, Karl Heinz Roth

Apr 10th, 2013 | By Zero Books Editor | Category: Extract

From Greece: what is to be done? – A Pamphlet

In the spring of 2012, the euro crisis intensified dramatically. The epicenter of the crisis is Greece, a country that has been experiencing a severe recession since the beginning of the world economic crisis. What outcome this recession will yield is a decisive question not just for Greece, but for all of Europe and indeed for the entire world economy. We need therefore to consider the story behind this crisis, and the restructuring programs imposed, since May of 2010, by the so-called “troika” (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). We also need to consider possible alternatives to these restructuring programs.
In 1981, Greece became a member of the European Community. A spirit of optimism prevailed in the country. The Socialist Party (PASOK), an offshoot of the Pan-Hellenic Resistance Movement against the 1967–1974 military dictatorship, had won the parliamentary elections for the first time. Due to its welfare-oriented platform, PASOK enjoyed widespread popular support.
As the conservative Karamanlis government stepped down, there began an era of social, cultural, scholarly and economic progress. This trend was in no way affected by the monetary restrictions associated with the European Monetary System that had been introduced within the European Community in 1979.[1]
Greece was not to join this system until 1993. Like the currencies of the other new southern European member states (Portugal and Spain), the drachma was kept outside the currency agreement. While the intra-European disparities in economic development entailed certain distortions of competition, the Greek government was able to compensate for their effects by periodically devaluing the Greek currency. Thus

The Origins of the Greek Financial Crisis

Letter from Thessaloniki

By Antonis Kamaras

December 13, 2011

Before the modern Greek state assumed its present day contours in the aftermath of the first world war, communities in the trading cities of Alexandria, Odessa, Salonika, Smyrna, and Trieste, already had a long history of running their own school systems, hospitals, and orphanages. This was partly a legacy of Ottoman rule. With the exception of political stability, the Ottomans were not in the habit of providing public goods so, when it came to public health and economic development, citizens had to fend for themselves. That system worked. Through local and communal organization, by the mid to late nineteenth century, the Greeks were one of the most prosperous and dynamic groups in Southeast Europe.
Once the Greek state was fully formed, however, a central administrative structure took over communal institutions. Powerful new national party machines displaced the local elites who'd successfully served as administrators. In Greece's second largest city, Salonika, this process took a bit more than a decade. Between 1912, when the city was integrated into the Greek Kingdom, and 1925, Salonika's schools, hospitals, and other institutions were nationalized and its local trustees were replaced by centrally appointed bureaucrats. Likewise, the responsibility for funding these institutions passed to the central government. To grasp how dramatic the change was, imagine that Washington nationalized all colleges and universities in the state of Massachusetts, Harvard included, and then ran them through political appointees.
So, as the Greek state expanded territorially it also expanded its responsibilities, undercutting old traditions of localism and community action. Herein lies the root of the country's current crisis. Long-established, autonomous local elites were displaced in the 1920s, their place taken by a new group of people adept at

29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ : ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΨΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Συνημμένο  στο   http://www.koutouzis.gr/xristianismos.htm

          Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με σύσσωμη κατ’ έθιμο τη συμμετοχή της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας του Ελληνικού Κράτους, θα εορτασθεί στις 29 Φεβρουαρίου όπως κάθε χρόνο από της ιδρύσεώς του έως σήμερα την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής, η Κυριακή της Ορθοδοξίας.

          Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, από το 787 μ.Χ. αφ’ ότου η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Ταρασίου διατύπωσε  τα κείμενα του Συνοδικού και τα καθιέρωσε ως μέρος της επίσημης ακολουθίας ψάλλονται σ΄ όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες επτά αφορισμοί κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού καθώς κι ένα υβριστικό τροπάριο κι ένας υβριστικός μακαρισμός.

          Τα απαράδεκτα αυτά κείμενα έχουν ως εξής :

1 «Έτι, τοις φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυπόστατου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ονσίαν αναγκαξομένοις δοξάζειν. Κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν άκτιστον δέ, άκτιστον χαρακτηρίζει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσι εις θείαν παντελή περιπίπτειν, και την ελληνικήν μυθολογίαν και την των κτισμάτων λατρείαν, τη καθαρά και αμώμω των χριστια-νών πίστει προστριβομένοις, μη ομολογοϋσι δε κατά τας αγίας θεοπνεύστους θεολογίας, και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα, άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυ­πόστατου θεότητος ανάθεμα τρις».

Δηλαδή ανάθεμα τρεις φορές στους Ορφέα, Θαλή, Αναξίμανδρο, Ανα-ξιμένη, Πυθαγόρα, Ξενοφάνη, Παρμενίδη, Ζήνωνα, Εμπεδοκλή, Ήράκλειτο, Αναξαγόρα, Δημόκριτο, Σωκράτη, Πλάτωνα κ.α..

        2 «Τοις τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις, ώστε έτερους ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταϊς και διδάσκειν ανενδοιάστως ανάθεμα τρίς».

 3  «Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ' εαυτών και την καθ' ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τάς πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις και ως αυθυπόστατο την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς

Ακρόπολις από ψηλά

http://www.airpano.ru/files/Acropolis-Athens-Greece/2-3-2?scene=s2&?ath=-112.04&?atv=34.50&?fov=90.00

Ἐμμανουὴλ Ῥοΐδης - Ἱστορία ἑνὸς σκύλου

---

        
Ὡς νὰ ἦτο χθεσινὴ ἐνθυμοῦμαι τὴν ἤδη τεσσαρακονταετῆ του σκύλου ἐκείνου ἱστορίαν. Ἤμην τότε μαθητὴς τῆς πρώτης τάξεως τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου εἰς τὸ Ἑλληνοαμερικανικὸν Λύκειον τοῦ μακαρίτου Χρήστου Εὐαγγελίδου. Ἐρχόμενος ἐξ Ἰταλίας δὲν εὑρέθην ὅσον ἐφοβούμην εἰς τὴν Σύραν ξενιτευμένος. Πολλοὶ τῷ ὄντι ἀπέμενον ἀκόμη εἰς τὴν ὑμνηθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Ὀρφανίδου ξηρόνησον Ἰταλοὶ πατριώται ἐκ τῶν φιλοξενηθέντων μετὰ τὴν ἀποτυχίαν τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1848. Οἱ Ἰταλοὶ ἦσαν οἱ πλεῖστοι ἀκονηταὶ ξυραφίων, καθαρισταὶ κηλίδων, συγκολληταὶ σπασμένων πινακίων, ἀνακαινισταὶ παλαιῶν ὑποδημάτων, διακοσμηταὶ τῶν νεκρικῶν φερέτρων, εὐνουχισταὶ πετεινῶν, ὑπαίθριοι τηγανισταὶ σμαρίδων καὶ πάντες ἀνεξαιρέτως οἱ ζωγράφοι, λιθοξόοι, χοροδιδάσκαλοι καὶ μουσικοί. Αἱ ἀξιώσεις τῶν καλλιτεχνῶν τούτων περιωρίζοντο εἰς τὸ νὰ μὴ ἀποθάνωσι τῆς πείνης, ὁ δὲ βίος δὲν ἦτο τότε ὅπως σήμερον ἀκριβῶς. Ἀντὶ εἰκοσιπέντε τὸν μῆνα δραχμῶν ἠδύνατό τις νὰ εὕρῃ ὁλόκληρον μονόροφον οἰκίσκον εἰς τὰ βαπόρια καὶ ἀκόμη εὐθηνότερον, ἂν εἶχεν ἀμβλεῖαν τὴν ὄσφρησιν, παρὰ τὰ βυρσοδεψεῖα, καὶ μὲ ἓν μόνον σφάντζικον νὰ χορτάσῃ κεφτέδες, στουφάδον καὶ καπαμᾶ εἰς τὰ αὐτοκαλούμενα «Εὐρωπαϊκὰ ξενοδοχεῖα».
Ἀνάλογος τῆς τοιαύτης τοῦ βίου εὐθηνείας καὶ τῆς πληθώρας διδασκάλων ἦτο τῶν μουσικῶν μαθημάτων ἡ τιμή, οἱ δὲ φιλόμουσοι πάσης κοινωνικῆς τάξεως Ἑρμουπολίται ὠφελοῦντο τῆς εὐκαιρίας, ὅπως διδαχθῶσιν ἕκαστος ἀντὶ μικρᾶς θυσίας τὸ ὄργανον τῆς ἐκλογῆς του. Οὐδέποτε οὐδαμοῦ ἀντήχησαν ὅσα τότε εἰς τὴν Σύραν βιολία, φλάουτα, τρόμπαι, πίφερα, μανδολίνα, κόρνα καὶ κλαρινέτα. Ὁ περιερχόμενος τὰς στενωποὺς τῆς πόλεως, καὶ μάλιστα τὰς Κυριακάς, ἐπνίγετο εἰς κύματα μελῳδίας ἐξορμῶντα ἐκ παντὸς παραθύρου. Οὐδ᾿ ἠδύνατο νὰ καθήσῃ εἰς τὴν ἕδραν κουρείου ἢ τὴν τράπεζαν καφενείου χωρὶς νὰ εὑρεθῇ ἀντιμέτωπος πατριώτου τοῦ Μιχαὴλ Ἀγγέλου καὶ τοῦ Κορεγίου ζητοῦντος τὴν ἄδειαν νὰ εἰκονίση ἀντὶ τριδράχμου «τὴν εὐγενῆ καὶ ἐκφραστικὴν κεφαλήν του» ἢ νὰ ψοφήση ὁ σκύλος, ὁ γάτος ἢ ὁ ψιττακός του χωρὶς νὰ δεχθῆ αὐθημερὸν τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ προτείνοντος νὰ βαλσαμώση τὸ λείψανον «τοῦ ἀξιεράστου ζώου». Ἂν δὲ ἐκινδύνευε νὰ μεταβῆ εἰς τὰς αἰωνίους μονὰς διακεκριμένον τῆς Συριανῆς κοινωνίας μέλος, τότε ὄχι νὰ κρυώση, ἀλλ᾿ οὐδὲ κὰν νὰ ξεψυχήση ἐπερίμεναν οἱ προσφερόμενοι νὰ διαιωνίσωσι διὰ γυψίνου ἐκμάγματος τὴν ὄψιν «τοῦ ἐπιφανοῦς μεταστάντος» ἢ νὰ ὑμνήσωσι τὰ ἀλησμόνητα ἔργα τοῦ εἰς τὰ ἔγκριτά της Ἰταλίας φύλλα. Ἀδύνατον εἶναι νὰ ἀνακαλέσω εἰς τὴν μνήμην μου τὰς τοιαύτας παρὰ τὴν θύραν παντὸς ἑτοιμοθανάτου συνελεύσεις πειναλέων Ἰταλῶν, χωρὶς νὰ ἐνθυμηθῶ συγχρόνως τὸ δημοτικὸν δίστιχον·
Ὡσάν κοράκοι κάθουνται τριγύρω τοῦ κραββάτου
καὶ καρτεροῦν κι᾿ ἐγδέχονται τὸ πότες θὰ ψοφήση.
Τὸ δὲ κακὸν ἦτο, ὅτι δὲν περιωρίζοντο μόνους τοὺς νεκροὺς ν᾿ ἀνυμνῶσιν, ἀλλὰ καὶ τῶν ζώντων διέστρεφον τὸν νοῦν διὰ τῶν ὀγκωδεστάτων ἐγκωμίων. Οἱ Λατῖνοι ποιηταὶ ἐσατύρισαν ἀσπλάγχνως

ΕΠΑΜ, Δ.Καζάκης στο ΚΟΝΤRΑ Channel, 27 Νοεμβρίου 2013

Ἐμμανουὴλ Ῥοΐδης - Αἱ ἐξοχαὶ τῶν Ἀθηνῶν

---

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρὸ πάντων ἀρέσκει εἰς τοὺς ἐπισκεπτομένους τὸ ἄστυ ἡμῶν ξένους εἶναι ὅτι δὲν ἔχει προάστια. Πρὶν εἰσέλθη τις εἰς πᾶσαν ἄλλην πρωτεύουσαν ἢ ἐξέλθη αὐτῆς ἀναγκάζεται νὰ διαβῇ τόπους οἵτινες οὔτε πόλις εἶναι οὔτε ἐξοχή, ἀλλ᾿ εἶδος προθαλάμου χρησιμεύοντος εἰς τοποθέτησιν πάντων ὅσα θὰ ἀσχήμιζον τὴν πόλιν ἢ θὰ ἦσαν ὀχληρὰ εἰς τῶν πολιτῶν τὴν ὅρασιν, τὴν ὄσφρησιν ἢ τὴν ἀκοήν. Ἐκεῖ εὑρίσκονται αἱ ἀποθῆκαι, τὰ σιδηρουργεῖα, τὰ ἀτμοκίνητα ἐργοστάσια, τὰ σφαγεῖα, τὰ ζωοστάσια καὶ ὅσ᾿ ἄλλα ἀναγκάζονται παρ᾿ ἡμῖν οἱ δυστυχεῖς κάτοικοι τῆς ὁδοῦ Ἡφαίστου, τῆς Πλάκας, τῆς Βάθειας καὶ τοῦ Ψυρρῆ ν᾿ ἀνέχωνται περὶ αὐτούς. Χάρις εἰς τὴν ἀνοχὴν ταύτην τῶν πτωχῶν, ἔχουσιν ἐν Ἀθήναις αἱ ἀριστοκρατικαὶ συνοικίαι τὸ μοναδικὸν πλεονέκτημα τῆς ἀμέσου συγκοινωνίας πρὸς τοὺς ἀγρούς. Τὰ τελευταῖα μέγαρα τῶν λεωφόρων Ἀμαλίας, Πατησίων καὶ Κηφισσίας εἶναι σχεδὸν ἐξοχικά, οὐδ᾿ ἀπαιτοῦνται περισσότερα τῶν δέκα λεπτῶν διὰ νὰ ἐκπηδήσῃ τις ἀπὸ τῆς πλατείας τοῦ Συντάγματος εἰς τοὺς θάμνους τοῦ Λυκαβηττοῦ ἢ τοὺς περὶ τὴν Ἀκρόπολιν ἀγρούς. Ἀληθὲς εἶναι ὅτι οὐδ᾿ ἐκεῖ εὑρίσκει δένδρα καὶ νερά, ἀλλὰ τουλάχιστον αἶγας, φασκόμηλα, θυμάρια, χαμόμηλα καὶ ἀνεμώνας.
Ταῦτα δύναται νὰ θεωρήση ἀνεπαρκῆ μόνον ὁ μὴ λησμονήσας τὰ σχολικά του ἀναγνώσματα, τὰ παριλίσσια ἄλση, τὰ παρέχοντα σκιὰν καὶ δρόσον εἰς τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Ἀριστοτέλους τοὺς μαθητάς, τὰς περιγραφὰς τοῦ Φαίδρου, «τὰς ἀΰπνους κρήνας», τὰς «χλωρὰς βάσσας», τὸν «καλλίβοτρυν νάρκισσον», καὶ ὅσα ἄλλα εὔμορφα καὶ δροσερὰ πράγματα ὕμνησε δι᾿ ἀθανάτων στροφῶν ὁ Σοφοκλῆς.
Πάντα ταῦτα οὐδαμοῦ πλέον δύναται σήμερον ν᾿ ἀνευρεθῶσι παρὰ εἰς μόνα τὰ συγγράμματα τῶν ἀρχαίων. Μάτην ἐζήτησα παρὰ τῶν ἡμετέρων ἀρχαιολόγων νὰ μοὶ ὑποδείξωσι ποῦ ἔρρεε τὸ προσφιλὲς εἰς τὰς Ἀθηναίας παρθένους «πολὺ καὶ καλὸν ὕδωρ τοῦ Ἠριδανοῦ»· ἡ Ἐννεάκρουνος Καλλιρρόη σπανίως παρέχει ὕδωρ ἐπαρκὲς διὰ νὰ πλύνωσι τ᾿ ἀσπρόρρουχά των εἰς τὰς οἰκοκυρὰς τοῦ Βατραχονησίου, οὐδὲ θὰ ἠδύνατο σήμερον ὁ Σωκράτης νὰ δροσίσῃ τοὺς πόδας του εἰς τὸ ῥεῖθρον τοῦ Ἰλισσοῦ, ἀλλὰ τὸν μὲν χειμῶνα θὰ ἐβύθιζεν αὐτοὺς εἰς κίτρινον πηλόν, τὸ δὲ θέρος θὰ ἔκαιον τὰς πτέρνας του χάλικες πυρακτωμένοι.
Ἡ τοιαύτη γειτνίασις εἰς τὴν πόλιν εἴδους τινὸς ἐξοχῆς καὶ ἡ μικρὰ μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῶν ἀπωτέρων διαφορὰ δύναται νὰ ἐξηγήση πῶς συμβαίνει νὰ εἶναι ὀλιγώτερον παντὸς ἄλλου λαοῦ φιλάγραυλοι οἱ

Μπαχαρικά: Κάνουν καλό και στην υγεία μας!

• 

 Τα μπαχαρικά και τα καρυκεύματα είχαν πάντα μια ιδιαίτερη μαγεία. Κάποτε η χρήση τους θεωρούνταν πολυτέλεια και μπορούσαν να τα απολαύσουν λίγοι και πλούσιοι. Βασική τους ιδιότητα είναι να προσδίδουν ιδιαίτερη γεύση σε κάθε τροφή, αλλά παράλληλα έχουν και θρεπτική αξία. Όλα τα μπαχαρικά προέρχονται από φυτά, όπως λουλούδια – γαρύφαλλο, καρπούς – πιπερίτσες τσίλι, σπόρους – κορίανδρο, ρίζες – πιπερόριζα (τζίντζερ), φύλλα – φύλλο κάρρυ, φλοιούς – κανέλα και άλλα πολλά. Κάθε ένα από αυτά, ξεχωρίζει για το μοναδικό του άρωμα και την χαρακτηριστική του γεύση.  Τόσο τα μπαχαρικά, όσο και τα καρυκεύματα, χρησιμοποιούνται κυρίως για την ενίσχυση της γεύσης των φαγητών, όμως η προσφορά τους δεν είναι μόνον η ωραία γεύση, αλλά λειτουργούν ως φυσικά συντηρητικά τροφίμων, για μεγάλες περιόδους.
Αυτό οφείλεται στις αντιβακτηριακές ιδιότητες που διαθέτουν τα μπαχαρικά. Το άρωμά τους διεγείρει τους σιελογόνους αδένες και τις εκκρίσεις γαστρικού οξέως, βοηθώντας έτσι την πέψη. Τα περισσότερα βότανα και μπαχαρικά περιέχουν βιταμίνες του συμπλέγματος Β και μέταλλα όπως ο σίδηρος και το ασβέστιο σε αισθητές ποσότητες. Όμως οι αναλογία ποσοτήτων μπαχαρικών που καταναλώνουμε με τα γεύματά μας είναι πολύ μικρές για να είναι σημαντικές. Η ενέργεια και οι πρωτεΐνες που περιέχονται είναι αμελητέες, καθώς τα φαγητά γίνονται νοστιμότερα, οι άνθρωποι καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες τροφής κι έτσι απορροφώνται και μεγαλύτερες ποσότητες θρεπτικών ουσιών. Κάποια από τα μπαχαρικά, όπως η πράσινη καυτερή πιπεριά, είναι πλούσια σε βιταμίνη C κι έτσι εμπλουτίζεται η διατροφή των φτωχών οικογενειών. 30 γραμμάρια πράσινων καυτερών πιπιεριών είναι αρκετά για να καλύψουν τις ημερήσιες ανάγκες σε βιταμίνη C, ενός ενήλικα. Τα μπαχαρικά γενικώς διαλύουν τα αέρια του στομάχου, βοηθούν άτομα που πάσχουν από

Thanksgiving

Milton Friedman on JFK's Inaugural Speech

By Philip Klein on 1.20.11 | 6:46AM

On the 50th Anniversary of John F. Kennedy's innaugural address, I couldn't help but think of Milton Friedman's take on the speech's most famous line, which served as the opening of Friedman's 1962 classic Capitalism and Freedom:

"In a much quoted passage in his inaugural address, President Kennedy said, "Ask not what your country can do for you - ask what you can do for your country." Neither half of the statement expresses a relation between the citizen and his government that is worthy of the ideals of free men in a free society. The paternalistic "what your country can do for you" implies that government is the patron, the citizen the ward, a view that is at odds with the free man's belief in his own responsibility for his own destiny. The organismic, "what you can do for your 'country" implies the government is the master or the deity, the citizen, the servant or the votary. 

To the free man, the country is the collection of individuals who compose it, not something over and above them. He is proud of a common heritage and loyal to common traditions. But he regards government as a means, an instrumentality, neither a grantor of favors and gifts, nor a master or god to be blindly worshipped and served. He recognizes no national goal except as it is the consensus of the goals that the citizens severally serve. He recognizes no national purpose except as it is the cconsensus of the purposes for which the citizens severally strive.

The free man will ask neither what his country can do for him nor what he can do for his country. He will ask rather "What can I and my compatriots do through government" to help us discharge our individual responsibilities, to achieve our several goals and purposes, and above all, to protect our freedom?  And he will accompany this question with another: How can we keep the government we create from becoming a Frankenstein that will destroy the very freedom we establish it to protect?

John Wayne on Liberty, Freedom, and the Role of Government

10 βότανα κατά των φλεγμονών

• 

10 βότανα τα οποία συμβάλλουν στην καταπολέμηση των φλεγμονων. Υπαρχουν πολλά αλλά εμείς θα σας προτείνουμε τα πιο γνωστά.
Η καταπολέμηση των φλεγμονών ήταν από την αρχαιότητα μία από τις βασικές προτεραιότητες των γιατρών. Η δημιουργία φλεγμονής είναι απόλυτα φυσιολογική διαδικασία του οργανισμού. Η δημιουργία της σηματοδοτεί και την πρώτη απόπειρα του ανοσοποιητικού συστήματος να καταπολεμήσει το πρόβλημα υγείας που έχει προκύψει.Οι φλεγμονές, ωστόσο, χαρακτηρίζονται από δυνατούς πόνους, πρήξιμο και κοκκίνισμα, που δυσκολεύουν αφάνταστα την καθημερινότητα του ασθενούς.Αν μάλιστα οι φλεγμονές δεν ελεγχθούν έγκαιρα, μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή ιστών και χρόνιους πόνους..
Αγριοκαστανιά
Η αγριοκαστανιά είναι ιθαγενές δέντρο της Ινδίας που απαντάται και στην Ευρώπη. Φυτρώνει σχεδόν σε όλα τα δάση της χώρας μας που βρίσκονται σε υψόμετρο 1.000-1.300 μέτρων. Η χρήση του κάστανου έχει καλή αντιφλεγμονική δράση κυρίως σε ό,τι αφορά τις διαταραχές της φλεβικής κυκλοφορίας, όπως είναι οι κιρσοί και οι αιμορροΐδες. Το βάμμα των σπόρων είναι το καλύτερο καταπραϋντικό για τις αιμορροΐδες, αφού μειώνει τον πόνο και ελαττώνει τον όγκο τους. Παρασκευάζεται με 120 γραμμάρια κοπανισμένης φλούδας τα οποία τοποθετούνται σε 450 γραμμάρια οινόπνευμα για δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων το μείγμα πρέπει να ανακατεύεται τακτικά. Στη συνέχεια γίνεται φιλτράρισμα, ενώ η συνιστώμενη δόση είναι δύο κουτάλια της σούπας την ημέρα. Πάντως δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση του φυτού, γιατί έχουν καταγραφεί περιπτώσεις δηλητηρίασης που εκδηλώνονται με γαστρεντερίτιδα, υπνηλία, κοκκίνισμα

Caribbean Junkets: You Pay While Bureaucrats Play

November 24, 2013 by Dan Mitchell

One of my first blog posts, way back in 2009, was about bureaucrats from the Social Security Administration squandering more than $700,000 on a boondoggle conference at a fancy Arizona resort.
To pick a more recent example, taxpayers have plenty of reasons to be upset about IRS bureaucrats partying at their fancy conferences (including line dances, the real message of which is captured by this Lisa Benson cartoon).
The General Services Administration, meanwhile, had a good time on our dime at a posh confab in Las Vegas.
So did revelations about all this waste cause programs, agencies, and departments to be more careful with our tax money? As you can imagine, the answer is a big fat no.
The latest scandal to be unearthed is that “public servants” from a bunch of government agencies have been enjoying fun times in the Caribbean. Here are some excerpts from a Washington Times expose.

A group of federal officials skipped chilly Washington this month for a taxpayer-funded trip to the Virgin Islands in the name of protecting the world’s coral reef. The organizer, the U.S. Coral Reef Task Force, isn’t saying much about the total cost or reasons for the trip or why officials chose the St. Croix beachfront resort Buccaneer Hotel (made famous by an episode of TV’s “The Bachelor”) as their destination. But life couldn’t have been too bad for the G-men and G-women at the swanky resort, which is surrounded by a lush green golf course and boasts