Βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή. Η κοινωνία καταρρέει με
ταχύτατους ρυθμούς. Μέρα τη μέρα η κατάσταση μεγάλου μέρους των λαϊκών
στρωμάτων οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο. Το καθεστώς από την άλλη έχει
αποφασίσει την μετωπική αναμέτρηση με την κοινωνία για να την καθυποτάξει. Η
ανοιχτή καταστολή και οι προβοκάτσιες έχουν μπει στην ημερήσια διάταξη. Η
σκόπιμη διοχέτευση στην δημοσιότητα των πειστηρίων από τον βασανισμό των
εικοσάχρονων που εμπλέκονται στην ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης, ήταν μια σαφής
πολιτική δήλωση εκ μέρους των δυνάμεων κατοχής για το πώς θα αντιμετωπίζουν
οιονδήποτε αντιδρά. Αρκεί βέβαια να αντιδρά με τρόπο που διευκολύνει και
νομιμοποιεί την καταστολή.
Κι έτσι η τρομοκρατία των πυρήνων ή της συνωμοσίας, οι
σφαίρες της αποκαλούμενης «Κρητικής Επανάστασης», οι τζούφιες θεωρίες για
δυναμική αναμέτρηση με το καθεστώς κάποιων «λίγων και καλών», ή δήθεν
αποφασισμένων, έρχονται να κουμπώσουν με την εγκληματική δράση των ναζί εντός
και εκτός σωμάτων καταστολής. Πρόκειται για τις δυο όψεις του ίδιου βαθιά
αντιδραστικού νομίσματος.
Σ’ αυτές τις συνθήκες, όπως είναι φυσικό, βγαίνει στην
επιφάνεια ο μικροαστισμός που έχει καλλιεργηθεί για δεκαετίες στην μεγάλη
πλειοψηφία της κοινωνίας, δηλαδή η νοσηρή εκείνη αντίληψη που φτάνει τον
ατομισμό στα άκρα. Αν και με ποικίλες εκδηλώσεις, αυτός ο μικροαστικός
ατομισμός έχει σαν κοινή συνισταμένη την απέχθεια απέναντι στην συλλογική
μαζική δράση. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, είναι η κοινή επωδός. Ο λαός δεν
καταλαβαίνει, είναι ανόητος, είναι χαζός, είναι αδύνατον να οργανωθεί και άλλα
τέτοια αποτελούν την τυπική περιφορά του μικροαστικού επιταφίου.
Η λογική αυτή είναι το ίδιο εύκολο να οδηγηθεί σε φασιστικά,
ναζιστικά μονοπάτια εκθειασμού της «σιδηράς πυγμής», του Φύρερ, του μεγάλου
ηγέτη που σέρνει ξωπίσου του το ανώνυμο πλήθος ως όχλο, όπως και να εμφανιστεί
με τον μανδύα του δήθεν επαναστάτη που θεωρεί ότι με δυναμικές κινήσεις και
ενέργειες μιας μικρής ομάδας θα «ξυπνήσει» ο κόσμος. Πρόκειται για δυο όψεις
της
