Γράφει η Σοφία
(Πάντα επίκαιρο)
Όλη μου την ζωή έχω παρακολουθήσει πάμπολλες «μεγαλειώδεις» πορείες
των απεργιακών κινητοποιήσεων. Κι ήταν σαν να έβλεπα πάντα την ίδια
παλιά αγαπημένη ελληνική ταινία, που ξέρεις πώς θα τελειώσει και ποτέ
δεν σε διαψεύδει. Ειδικά οι «κινητοποιήσεις» που οργανώνονται από τα
«μεγάλα» συνδικάτα, που ελέγχονται «ιδεολογικά» από τους γκουρού της
μεταπολίτευσης, είναι όλα τα λεφτά!
Η δουλειά των συνδικαλιστών, που μεσουράνησαν όλα αυτά τα λαμπρά χρόνια
της μεταπολιτευτικής μάσας του δημοσίου χρήματος, αναγνωρίζεται κι
εκτιμάται από τα κόμματα, γιατί η χειραγώγηση της κοινωνικής ισχύος που
τους έχει δώσει την εξουσία και την διαχείριση του πλούτου της χώρας,
είναι δύσκολη κι απαιτεί ταλέντο και μέθοδο. Πρέπει να παλέψουν για να
διακριθούν και να πείσουν ότι μπορούν να φέρουν και να κρατήσουν τους
πελάτες στο κόμμα.
Δίνουν άπειρες εξετάσεις δημοσίων σχέσεων που το αντίκρισμά τους
είναι η εξουσία και το χρήμα για τον κομματικό μηχανισμό που τους
επέλεξε και τους προώθησε. Οι χειρισμοί είναι λεπτοί. Οι εργαζόμενοι που
νομίζουν ότι τους ανέδειξαν, θα πρέπει
να έχουν την αίσθηση της έντασης και του αγώνα, την αίσθηση της μάχης
που δίνεται, για να χαθεί ηρωϊκά στο τέλος. Αν χρειαστεί θα παίξουν
ξύλο, θα συλληφθούν ή και θα παραπεμφθούν ακόμη, αλλά στο τέλος θα γίνει
αυτό που θα πει η εξουσία. Αυτές οι δράσεις ευθείας αντιπαράθεσης με το
κράτος δίνουν ακόμα περισσότερα μπόνους στο βιογραφικό τους γιατί τους
καθιστούς ακόμα πιο άξιους της εμπιστοσύνης των εργαζομένων.
Θέλει πολλή τέχνη για να πουλήσεις έναν αγώνα «με τιμή» αλλά δεν μας
λείπει η παραγωγή. Και σ’ αυτό το είδος των πωλητών τα ξένα συμφέροντα
έχουν βρει εξαιρετικούς συνεργάτες…
Για αυτό και η επιτυχία των στόχων –της εξουσίας εννοείται- ανταμείβεται
πλουσιοπάροχα μετά το πέρας της πεζοδρομιακής δράσης με φιλοξενία στις
λίστες των υποψηφίων βολευτών του κόμματος. Παραδείγματα λαμπρής
επιτυχίας στον τομέα τους ως συνδικαλιστές αποτελούν ο Κουτρουμάνης, ο
Πρωτόπαπας, ο Παναγόπουλος και άλλοι εκλεκτοί που έχουν ηγηθεί λαμπρών
«αγώνων» που επέτρεψαν στην εξουσία να περάσει ό,τι ήθελε στους
εργαζομένους.
Και φυσικά όλες αυτές τις χρυσές10ετίες του κομματικού
συνδικαλισμού δεν μοιάζει να έχει περάσει από το μυαλό το ερώτημα: γιατί
ο συνδικαλιστής πρέπει ντε και καλά να ανήκει σε ένα κόμμα για να
εκπροσωπήσει μια συγκεκριμένη εργασιακή ομάδα;
Και βρισκόμαστε στο ευρύτερο μνημονιακό σήμερα, όπου έχει πάρει
φωτιά ο … Και νομίζω ότι,